Verk(n)ocht aan de Brompton

Het begon toen een van mijn demofietsen gestolen werd - in het centrum van Brussel, en ja het was deels mijn eigen stomme schuld. Ik bal nog de vuisten als ik denk aan het fraaie, soepel verende Signo-zadel dat erop zat.
Soit: het was mij even te veel en ik zwoer een dure eed: nooit zou ik nog een fiets open en bloot op slot zetten in de stad. Nooit meer zou ik in concertzaal, café of bibliotheek maar half op mijn gemak zijn, onder invloed van de fietsparanoia.
Dus... ik stapte over op een Brompton die ik voor demodoeleinden in huis had. Sindsdien neem ik het fietsje overal mee naar binnen en ben ik geheel en al verlost van mijn diefstalfobie. Wat een opluchting!
Maar ziet, er valt nog meer te melden over die Brompton. Na een paar initiële hindernissen, onder meer een piepende ophangingselastomeer, waar ik mij wekenlang het hoofd over gebroken heb omdat ik de fout in de aandrijving zocht, reed de fiets (een 6-speed Brompton Regis) als een trein.
Kwam daarbij het waarlijk verbluffende gemak van parkeren, vouwen en meenemen op trein en metro... kortom ik kreeg steeds meer schik in die drommelse vouwfiets. Ik nam deel aan een 100 km-toer opgezet door mijn concurrerende collega's Yves en Suzanne - en zoals dat gaat met gebetenen dook ik onder in kleuren, uitvoeringen, gewichten... Ondertussen ben ik er na aan toe een tweede (lichter, Spartaanser, dus draagbaarder) exemplaar aan te schaffen.
Lees het verhaal van een co-enthousiast in dit Independent-artikel. Ben je van de paranoia af, krijg je er dát voor in de plaats.

Degelijk materiaal

Elke dag dat ik mijn bestendig zwaarder wordende dochter een klein eindje meeneem achter op mijn Tubus Vegaatje, houd ik de adem in: zal hij het houden? Tot nog toe blijft-i overeind, al weegt mijn dochter ondertussen 40 kg en bedraagt de fabrieksspecificatie maximaal 25 kg toegelaten gewicht.
Op het moeilijke Brusselse terrein is betrouwbaarheid een must. De dagelijkse gebruiker door weer en wind heeft al genoeg andere dingen aan haar hoofd. Vakantiefietsers weten dat je met Tubus bagagedragers op het vlak van duurzaamheid gebeiteld zit, met hun 10 (!) jaar garantie, hun lichte en toch oerdegelijke bouw en bevestiging. Even rukken om te zien hoe vast en hoe stevig het zit, en je bent verkocht.
Nog enkele gedachten over dit thema.
De naafdynamo mag dan een stap vooruit zijn qua degelijkheid, atmosferische bestendigheid en bedrijfszekerheid, de bekabeling naar het achterlicht blijft een teer punt. Vooraan kan de kabel natuurlijk het best door het frame getrokken worden. Achteraan kan je hem extra beschermen door hem langs de spatbordpoten in een stuk krimpkous te stoppen.
Toen ik laatst wéér eens (M70T4) Shimano remblokjes (na twee maanden dagelijks gebruik, weliswaar in hondenweer) moest vervangen, prees ik de Magura-velgrembezitters voor de zoveelste maal gelukkig. Niet alleen hebben hun remmen een efficiënte en onderhoudsvrije bediening, hun blokjes slijten ook zo goed als niet. Ondertussen ben ik voor de v-brakes overgestapt op Koolstops. 's Kijken of die het langer uithouden... iemand nog een andere suggestie?
Meer en meer kom ik er, als sportief derailleurgebruiker, achter dat naafversnellingen toch wel hun voordelen hebben. Voor de in alle opzichten superieure Rohloff (bouwkwaliteit, souplesse, enorm bereik) moet je het geld hebben, natuurlijk, maar ook de Nexus 8 werkt storingvrij en heeft een bereik dat voldoende blijkt voor Brussel. De Sram i-motion 9 schakelt prima, en heeft een iets groter bereik dan de Nexus, weliswaar voor een hogere prijs. Betrouwbaarheid alom voor de naafversnellinggebruiker want je hebt ook nog eens minder kettingslijtage, geen uitstekende delen, betere bescherming tegen weers- en andere invloeden. Een nadeel blijft vooralsnog het gewicht, maar Rohloff is van plan daar iets aan te doen.
Voor mijn handgebouwde fietsen begint alles uiteraard met een degelijk frame. Ik gebruik stalen frames van fahrradmanufaktur voor mensen met een hoger gewicht of een ruwere rijstijl. Als het een beetje lichter en snediger mag zijn, ga ik uit van de schitterende - en solide - aluframes van Maxx.
Ook de bespaking van het achterwiel kan niet stevig genoeg zijn. Desgewenst monteer ik rechtsachter spaken met een dikkere kop zoals de Sapim Strong.
En als het lijkt of overwegend Duits materiaal de stevigheidstest doorstaat: het Britse Brompton gooit net zulke hoge ogen, niet alleen op het stuk van degelijkheid en slim ontwerp, maar ook wat service in de Benelux betreft.